| KaPuKLooK's profile•˚ш˚•‗⁄ l3 a ii lvl ● ŋ ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
5/23/2006 ช่วงเวลาที่เราเลิกกัน! จะอยู่ได้อย่างไรถ้าหากบังเอิญมีความจำเป็นที่ทำให้คุณต้องเลิกกัน
โดยที่ยังคงมีความรู้สึกดีดีต่อกัน
วันเวลาที่ถูกใช่ไปแบบมีเงาตามตัวตลอด
เคยไปไหนมาไหนในสถานที่เดิมด้วยกัน
ใช้ของใช้ที่ต่างฝ่ายต่างซื้อให้กัน
แต่แล้ววันหนึ่งคุณต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังคนเดียว
คุณจะทำยังไง?
ในความจริงแล้วทุกคนสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง
ทุกคนสามารถผ่านเวลานั้นไปได้ ถ้าเราไม่คร่ำครวญจนเกินไป
ความเจ็บปวดมักจะเกิดจากการที่จิตใจไม่ยอมรับสภาพที่เป็นอยู่
ไม่พอใจในสิ่งที่ขาดหายไป เราไม่จำเป็นต้องพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่
เพียงแต่ต้องยอมรับให้ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น...
ยอมให้เวลาผ่านไปอย่างเจ็บปวด
แต่เชื่อเถอะวันหนึ่งแผลก็ต้องหาย ไม่มีใครเป็นแผลเรื้อรังไปจนวันตาย
มีบาดแผลก็ต้องมีความเจ็บปวด มีบาดแผลก็ต้องใช้เวลารักษา
เห็นด้วยนะว่า แผลเป็นเกิดขึ้นได้ ยิ่งแผลลึกโอกาสเป็นแผลเป็นยิ่งมาก
แต่ไม่มีใครเจ็บปวดเพราะแผลป็น...
มันแค่ทำให้สภาพปกติไม่น่าดูเพิ่มขึ้นนิดหน่อย
สำหรับบางคนที่มีปัญหาต่อกันอยู่ และกำลังกลัวว่าจะต้องผ่านช่วงเวลาอย่างนี้
จนทำให้ไม่กล้าที่จะยอมรับความเปลี่ยนแปลง
...และปล่อยให้อะไรๆมันเลวร้ายไปกว่าเดิม
เชื่อเถอะมันจะยิ่งทำให้แผลลึกลงไปกว่าเดิม
และโอกาสหายก็จะช้าขึ้นอีก
เราต้องกล้าที่จะทนฝ่าหมอกควันออกไปไม่อย่างนั้นยังไงเสีย ก็ไม่รอดอยู่ดี
แต่ถ้าคุณผ่านมันออกไปได้
ลมหายใจของคุณจะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง...
ข้อมูลจาก Forward Mail
5/1/2006 คนที่เจ็บ! ก็คือฉันนั่นเองพรุ่งนี้...ฉันจะอยู่เพื่อรักเก่าๆ
จะจดจำความเรา...แม้จะเต็มไปด้วยความเศร้าหมองหม่น
จะยิ้มกับใครๆ ที่ชีวิตได้เข้าไปปะปน
แม้จะเป็น
แม้จะไม่มีสักคนที่เป็นเธอ
พรุ่งนี้...ฉันจะอยู่ด้วยหัวใจเก่าๆ
ที่ยังมีเงาความเป็นเราอยู่เสมอ
จะตื่นเพื่อรัก หลับตาเพื่อรัก รักเธอ
มีความสุขกับการพร่ำเพ้อถึงวันวาน
พรุ่งนี้...ฉันจะอยู่ด้วยชีวิตเก่าๆ
ที่มีความเหงา ซึ่งก่อกำเนิดจากเรื่องราวไหวหวาน
แลกกับการที่เธอจากไปพบสิ่งใหม่ที่ต้องการ
หากต้องเจ็บปวดอย่างกล้าหาญ ฉันยินดี
...
ฉันทำทุกอย่างเพื่อรัก
มันอาจดูผิดนักที่จมปลักอยู่กับความฝัน
จริงอยู่ที่ชีวิตต้องยืนอยู่กับปัจจุบัน
และก็จริงเช่นกัน ที่รักเรานั่นเหลือเพียงเงาบาง
แต่ฉันทำทุกอย่างเพื่อรัก
นี่คือเหตุผลแน่นหนักไม่ใช่ข้ออ้าง
มันอาจดูโง่งมงายที่เจ็บจมกับภาพจางๆ
แต่ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง ฉันจะรักเธอ
...
สิ่งที่อยู่ในดวงตาเธอคือความว่างเปล่า
ภาพของฉัน เธอ และเขา กลายเป็นฉันผู้แพ้
การดึงมือเธอมากอดไว้ เป็นการกระทำที่ผิดเกินไปสำหรับคนอ่อนแอ
ไม่ว่าใครรักแก หรือถูกแกรัก แต่คนที่ไม่ใช่"ของแท้"ก็ควรลา
ความรัก...ไม่เคยมีถูกหรือมีผิด
แต่บางครั้งการมีชีวิต ก็กลายเป็นความผิดของคนไร้ค่า
ฉันจึงไม่ควรมีตัวตนในขณะที่เธอสองคนสานเวลา
และฉันก็ไม่ควรมีหัวใจ หรือดวงตาที่แสดงให้เธอรู้ว่าฉันรักใคร
ไม่ว่าใครจะมาก่อนหรือมาที่หลัง
คนที่เป็น"ความผิดพลั้ง"ก็คือคนที่จะต้องร้องไห้
หากสิ่งที่เหยียบย่ำจนธรรมดาคือเม็ดทราย
ทรายที่เล็กกว่าใจ...กับใจที่ไร้ค่ากว่าเม็ดทราย
มันก็สมควรแล้วใช่มั้ยที่ฉันจะลา
ข้อมูลจาก Forward Mail
จะหามาให้อ่านเรื่อยๆนะ(ถ้ามีเวลา)
|
|
|
